Sizin de öyle mi bilmiyorum ama benim kafamda hep şarkı çalıyor. Sanki böyle bir radyo var gibi, milyonlarca düşüncenin arasında bir de şarkı Mesela bu sabah Felicita ile uyandım, rüya gördüm ama şimdi hatırlamıyorum. Felicita dinlediğim bir yerde miydim? Annem sever çok, ondan mı? Annemin 40 yaşını hatırladım geçen gün. Hayatlarımız birbirine dolanmış tabii ama ne kadar farklı! Aynı hayatı yaşamadık biz. Belki birlikte bile yaşamadık mı yanyanaydık çogunlukla, ama apayrı. Yalnız bıraktım onu o da beni mi yalnız bıraktı? Bir anne çocugunu asla yalnız bırakamaz ki Anneler ne kadar şanslı. Bilinç için inanılmaz bir eğitim... Sanırım ben anne olmayacağım, çok da vaktim kalmadı. Bu yaşamda bu ilerlemeyi kaydedemeyeceğim. Her ne kadar benim için cennet, cehennem, reenkarnasyon, ruh vs oldukça inalılmaz görünse de Bilinçlerimizin bir şekilde birbirine bağlı olduğu ve bedenlerimiz (yani belki de hücrelerimiz) olmasa da yeniden annemle buluşup bu korkunç, bitmek bilmeyen ısdırabı ve ondan edindiğim mükemmeldersleri anlatmak hayalinden vazgeçemiyorum. Kafamda hep müzikle...

Ertelediği hiçbir şeyi yapamıyor insan
Karar bugunden başlamalı
nerden neye başlasam
yazdıkça ağlamaktan da korkuyorum
cok fazla düşünce uçuşuyor kafamda
koca, kardeş, yegen, dostlar, iş,
annem
yok artık

inancı olmayınca insanın hayal diyebiliyor duaya

hayal ediyorum, bir gün yeniden bulaşacağımızı.
bir gün yeniden el ele oturup
onun başından bir şeylerin geçmesi bittiğinde benim başımdan geçenleri anlatmayı hayal ediyorum,
kendimi kandırdığımı bilerek.

ama bir şey düşündüm vapurda
dalgalar konuşurken, satıcılar debelenirken, kuşlar kanat çırparken..

gittiğimde ben,bilincim yani, artık bilmeyeceğim.
Yani annem yok olmayacak, var da olmayacak.

hiçlikte varlık ve yokluk birbirine denk
yani yok olduğu kadar var.
o zaman bir nevi yeniden buluşacağız,
buluşmamanın bir değeri kalmadığında.

o zamana kadar ellerimde ellerinin izi, gözlerimde göz kapakları, aklımda senelerce devam etmiş ve genellikle haklı dırdırları, kalbimde acısı...

kontrolüm yok

kontrol edebileceklerimi edebilmek için huzur istiyorum

öyle miskinlik gibi değil
içimde peace

kulaklık bok gibiymiş.

her seferinde başladığımı sanıyorum
40 yaşına geldim.
Bitmek üzere olan bir hikayenin hala başlangıcını bekliyorum.

Çok kırık kalbim çok.
Ve inanılmaz kızgınım.

Sokayım böyle yaşamın içine

ama hayat güzel

ne kadar zorluyorum kendimi
iyi şeyler düşünmek iyi şeyler söylemek için

iyi olmak için zorluyorum

olamıyorum

sokayım öyle yaşamın içine

neyi kontrol ediyorum

Sonuçlardan genel olarak memnunsan iyi kararlar vermiş oluyorsun

trilyonlarca değişken ve kendi için karar veren milyarlarca insanı ne yapalım

Herhangi milyonlarca günden birinde haberimiz bile yokken ölüveren annemizi ne yapalım.

Herhangi bir gün

telefonda yine dırdır edeceği, önce kızıp sonra seni seviyorum diyeceğim bir gün.

her gün akan gözyaşlarımı ve onların çaresizliğini ne yapalım.

kendimi kandırdığımı bile bile devam etmeye çalışmamı

pişman değilim diye diye, şunu şöyle yapsam ne olurdu sorularını

Bildiğim bütün mantıkları, inançsızlığımı, kendimi teselli edecek yüzlerce cümleyi,
hepsinin içinin bomboş olmasını

bütün bilgimi, bir tek omuz için feda edecek olmam gerçeğini
bir kez sarılsam, elimi bir kez tutsa
artık dünyada olmayan o bitmek bilmez sevgisini bir kez daha hissetsem

inanmadığın hayalete razı olmak
bütün çağrılarına, yakarışlarına karşı sessizlik.

Sokayım böyle yaşamın içine

Anneme karşılık ortalıkta cirit atan milyonlarca insana da sokayım

bir yerden başlamam lazım
ellerim gitmiyor
şimdi de titriyor
çok zor
çok zor
kabul etmek

annem
annem

kimi var ki başka insanın
dağı gibi sırtında
duvarı gibi önünde


size acı bir haberim var
yeşil aslında o kadar yeşil değilmiş
güneş o kadar da doğmuyormuş

ve aslında şimdi yalnızmışım
insanın annesi varken hiç yalnız olmuyormuş

göz yaşı hiç azalmıyormuş
hiçbir şey mutlu etmiyormuş

vucut ve akıl ezberliyormuş her şeyi
siz artık içinde dolaşmasanız da sizi gezdiriyormuş dünyada

Hep büyüyünce her şey çok güzel sandık
İnsan hiç büyümüyor galiba
ya da her şey hiçbir zaman güzel olmuyor.

Daha karmaşık, daha zehirli, daha kırılgan..

Travmalarının farkına varmak onları çözmene inan hiç yaramıyor.
İleri gitmek istesen de önünde o anda olan şey bir dağ gibi oturuyor
Zaman kuşkusuz bir ilaç ama tedavi edici asla değil
pain killer...
Bir yere gitmiyor hiçbir şey.
Omuzlarına ağır gelince sırtına yapışıyor, kalbine yayılıyor.
Ameliyatla alınamayan küçük milyonlarca tümör gibi.

En zoru, en zoru aşk...
Kim ne derse desin, en mantıklı açıklamalarla,
Sağlıktan daha vurucu, daha yıkıcı, daha karmaşık, daha zor.
Olmasa daha iyi de değil.
Çözemeyeceğin ve ilişkinin, kendinin ömrünün sonuna kadar taşıyacağın bir gizem gibi.

"Her şeyi bilmek isterdim" arzusuna inanılmaz karşı olduğum ve inanılmaz yanında olduğum günler oldu.
Şimdi fark ediyorum ki, çok şey bile, bilmek için çok fazla.
Bilgi güdülerini deforme ediyor, hareketlerin özü arkalarda sıkışmışken, sen çaresizce yapmak istediğinden çok başka bir şey yapıveriyorsun.

İnanın sınır nerede başlıyor, nerede bitiyor bilemiyorum.
Sınırları da sevmiyorum zaten.

Ama belki de gerçekten sınırlar gerekiyor.
Asla çıplak olamayacağının gerçeği de biraz ağır tabii.
Ve yükler hep kendi kendine taşınıyor...

Acaip bi sinirliyim, sanki periodumun en zorlu gününde küçük cüceler kollarımı ısırıyomuş da hiçbirine engel olamıyomuşum gibi bir sinir.

Hayır kötü hiçbir duygumu özgürce yaşayamıyorum ki...
Sürekli kafamda bi minnoş "ama öyle düşünmen yanlış, aslında şu da şöyle olabilir" falan.
Bi sus yaa.
Bütün dünyada herkes, bencil, kıskanç, öküz olabiliyor da bir benim mi hakkım yok.

Kendimden yoruldum resmen..

Gençken çok daha rahattım.
Hiiç düşünmüyodum hareketlerimin sonuçlarını, allahım ne özgür bir yaşam.
Şimdi anasını satayım düşünmekten yaşayamaz oldum.
Hayatımla ilgili hiçbir kontrolüm yok gibi.

Kendimi özgürleştirmek istiyorum, kabul etmek.
Ama işte şu kafamdaki minnoşlar...

Ne zaman kendimi hep daha iyi bir insan olmak için çalışmaya adadım acaba.
Bok var.
Bence çok beceremiyorum da zaten.
Anca kendimi yoruyorum, o.
Olmamışım, yapamamışlar beni.

Nobody olarak yayınlıyorsunuz.
Çünkü bir insan hiçkimse olursa herkes de olabilir

Ama ben yapamıyorum.

Sabah kahvaltısı olarak baileys alıyorum, so sopfisticated.
Gören de bişey sanacak.
Acıdır acı..

İnsanların birbirlerini sevemeyeceklerini biliyordum ama asgari müşterek her zaman olabilir gibi görünmüştü bana.

Belki ben de kimseyi sevemiyorum, en azından sınırsızca...

Yazmak anında mı iyi gelir insana.

Fi dizisi bir işkence yemin ederim.
Yatak odasının hiç sevmediğim perdelerinin üzerideki şekilleri dizinin şekline benzettim.
İnsan istemediği şeyleri yapmasına engel olamıyor her zaman.
Odayı nasıl sahiplenemediysem..

Herkes sevilmek istiyor ama bunu söylemek küçük düşürücü..
İronik değil mi
Hoş söylesen de anlayan yok belki.
Yanlış yere söylüyorsun belki.

Benim sevdiğim beni sevsin. Neden beni seveni ben sevmiyorum ki.
Hep mi başkası suçlu.
Suç mu?

Onlarca dost arasından ölmüş olanı seçtim aramak için.
Sen düşün ne çaresiz bir durum..
Ya da ölmüş olduğu için mi seçmiştim, yok yaşasaydı da onu arardım.
O zaman telefonla arardım, şimdi aklımla aradım ama bulamadım. Galiba ölümden sonra yaşam yok.

Kendini tanıtmak için kendini tanıtman hiçbir zaman yetmiyor. Karşındakinin de tanıması lazım yani.
Yoksa debelen dur.

Debelenmek dert değil de ne zaman vazgeçeceksin.
Ben onu bilemiyorum.

Dışına vurmayan içinde patlar!

dünya insanın kendi etrafında dönermiş!
keşke bilse insan!
ama bilmezmiş.

bazı şeyler hiç değişmiyor

mesela köpekler

mesela dogs

ve bazı şeyler çok zor

içinde atıyorsun adımı dışına bi küçcük vuruyorsun ve bekliyorsun görülsün

biz türklerde var bu

ben türk olduğum için demiyorum

var ama var

yapamıyorsun

bekliyorsun

eziklik mi güvensizlik mi bilemiyorum

bilemiyorum ki zaten ben pek


ne yapmalı
ne yapmalı

sal derdi hasan olsa

salmıyorsam kendimden

kendim için salmıyorum

yok sen sal sal

Biz uzak diyarlarda mutlu olup mutluluk saçarken büyük şehirlerde insanlar öldü.
Şimdi o büyük şehirlerden birinde, bombaların, silahların inanın bana dibinde

bir tek kendime soruyorum:
Neyi farklı yapabilirim?

Çünkü dostlarım hareket bireyden başlıyor.

tanımlar değil anlamlar yüklesin insan hayatına
duruşlara değil oluşlara yüklesin insan...

İnsanlığa notlar vol: artık ben de bilemiyorum

Eskiden daha uzun cümleler kurardım, belki bunu daha önce de yazmışımdır.
Kelimeler, anlatmak istediğimi güzelce ifade edebilsin ki anlaşılabileyim isterdim.

Olgunluk (ki ben ne kadar olgunsam artık) insana şunu öğretiyor:

Anlam sadece sende değil anlayanın da erkindedir.

Ummaktan öteye gidemez ifade...

Öyleyse bu biraz can sıkıcı girişten sonra kolayca şunu söylemek istiyorum:

Hayatınızı belli çerçevelerde kurmak için, insanları (belki kendiniz de dahil) kandırıp, başarısız olunca da yan gelip yatamazsınız. Götünüzü kaldırıp peşinizde sürüklediğiniz insanların yaşamını kolaylaştırmak için çalışmalısınız.

Dünyanın yalanlarının yalanlığı elbet bir sabah yüzüzünüze vuracaktır.
Ve tokat sadece yüzünüzü acıtmaz..

Ya da daha kabaca söylemek gerekirse;
biraz adam değil, olduğunuzu sandığınız adam olunuz!

tam serzenicem bi dost geliyo...
bazen yersiz delleniyorum...

İş güzel, Kaş güzel, müzik hep güzel...
İsterseniz siz de gelebilirsiniz çok reddetmiyoruz,
sadece arada sırada, o da ancak sıra sizde değilse..

HEY YOU

Sanat VAR!

oku o kitabı
aç o şarkının sesini
izle şu lanet filmi

Sanat VAR!

Çünkü düşünen ve düşündüklerini sana söyleyen insanlar var
çünkü biliyorlar
bi sikim bilmediklerini en önce

belki ufacık bir ümitle...

hayalin kırılması bile...

çünkü kırılan her hayal...

o salak kafanda...

ve sen ancak ne kadar salak olduğunu anladığında
başlayacaksın görmeye
sandıkların sana yabancı geldikçe
şüphe her yerini saracak
o zaman gerçek ayaklarının altından yavaşça kayacak..

Salak
salak

Sanat VAR!

daha ne istiyorsun..
seni o alıkoyacak ölümünden bile...

neyse ki biraz sarhosum,
pis bi muzik de koydum
biz eskıden koyardık muzikleri, yaslılık iste...

üzgünüm ruhum cürük
cünkü sen yokken ben acıyordum

hep sanıyorum merak etme
aynı askla
sanıyorum

en cok da o acıtıyor olabilir
romantik bir mülayimlikle degil bu merak etme
bildiğin cürümüs bi mallıkla
ve kotu diye de degil

kotu olsa cok da muhim degil zaten
gercekten bildiğin sikimde degil
kabalık olsun diye hic degil
bir ifade bicimi olarak
degil
6 yerli ev var burda
ben yedigim her seyi
ictigim birayı tek odada iciyorum
teklik icime sinmiş ki
bisey yapamam ki

cok istiyorum seni sevmek
sen olarak degil
sizken
cok
ama o kadar ki
o kadar ki
agır

sevemiyorum

bir dertle başlayınca soylemek istediklerimi soyleyemez oldum
anlatma derdi anlatmak istediğimin derdinden oteye gecti ve kendimi düşünmediğim, inanmadığım, hissetmediğim şeyleri savunurken buldum
üzerime yapıştı
aman yarabbi
oyle bir yapıştı ki üzerime

farklı farklı karakterlerim var
sanma ki kandırıyorum seni
gerçeğim ben
vallahi bak

sadece bir tane değilim
kimbilir kaç kişi
kim kaç kişi olduğunu bilir ki zaten

rahatlamak istiyorum
rahatlamak
yarın yok gibi
dün gitmiş gibi

kulaklarımı hunharca parçalarken müzik
herkesin çok beğenmediği bedenim
beğenenlerin onünde salınsın istiyorum
izleyici mühim
kimse izlemezse
sen oynamıyorsun, dans etmiyorsun
tek başına sevişmiyorsun...

Ama var var
karışıklık hep var

wolf & I

Herhangi bir hayal kentinde
olmayan bir zamanda

tutkulu
tutkuyla

gerçekler sence de çok sıradan değil mi

bir tek bana mı konuşuyor bütün eşyalar

ağaçlara bir ben mi sarılıyorum

müzik bebeğim, ruha iyi gelir...
ne halt edersen, bazen halt edersin
ama ne halt edersen
seni sevecek birileri hep vardır...
ve müzik ruha iyi gelir...

https://www.youtube.com/watch?v=X61BVv6pLtw

ellerim klavyeyi eşeliyor

yazmak için çıldırıyorum
aklım da çalışıyor

ama böyle eşeliyorum işte

anlaşılan fuckofflarımdan sıkılanlar için
taptaze Idontgiveafucklarım var...

basım donsun hep donsun noolur
hep olmasın gercekler
hıc gercek olmasınlar

kelimeler hep başka anlamlarda

ama dans
renk

rengi tutar bazen
ancak
an'cak

an dedigin minnak bisey
hapsetmemek lazım
ama
aanı yakalamak
yakalamak lazım

sandıgın her sey gerçek
ve
gerçek sandığın her şey...

Müzik bütün bedeninde çınlarken
leş kaygıları toprağa karışmışken

hiçkimseyi sevmezken

kusabilsin insan

kussun bazen

fuck you aaaaaaaaallllll

Yatarken kurduk bazı hayaller...

Kalkınca yapacağımıza inanarak...

Oysa üstüne o kadar yağıyor ki hayat insanın,
hayal, ruhunun bir köşesinde ufak bir burukluğa dönüşüyor...

Diyorum ki
hayat bize yağmadan
biz o rakıyı içelim
6 ay sonra...

peki bir sır daha vereyim mi

insanların

söylediklerimden
yaptıklarımdan
yazdıklarımdan

benim hakkımda bir fikirlerinin olduğunu sanmalarına bayılıyorum.

o kadar şekilsiz oluyorum ki o zaman

böyle böyle yayıldıkça karışıyorum.

herkesin kafasında başka bir tanımla
sanki varmışım gibi