Dışına vurmayan içinde patlar!

dünya insanın kendi etrafında dönermiş!
keşke bilse insan!
ama bilmezmiş.

bazı şeyler hiç değişmiyor

mesela köpekler

mesela dogs

ve bazı şeyler çok zor

içinde atıyorsun adımı dışına bi küçcük vuruyorsun ve bekliyorsun görülsün

biz türklerde var bu

ben türk olduğum için demiyorum

var ama var

yapamıyorsun

bekliyorsun

eziklik mi güvensizlik mi bilemiyorum

bilemiyorum ki zaten ben pek


ne yapmalı
ne yapmalı

sal derdi hasan olsa

salmıyorsam kendimden

kendim için salmıyorum

yok sen sal sal

Biz uzak diyarlarda mutlu olup mutluluk saçarken büyük şehirlerde insanlar öldü.
Şimdi o büyük şehirlerden birinde, bombaların, silahların inanın bana dibinde

bir tek kendime soruyorum:
Neyi farklı yapabilirim?

Çünkü dostlarım hareket bireyden başlıyor.

tanımlar değil anlamlar yüklesin insan hayatına
duruşlara değil oluşlara yüklesin insan...

İnsanlığa notlar vol: artık ben de bilemiyorum

Eskiden daha uzun cümleler kurardım, belki bunu daha önce de yazmışımdır.
Kelimeler, anlatmak istediğimi güzelce ifade edebilsin ki anlaşılabileyim isterdim.

Olgunluk (ki ben ne kadar olgunsam artık) insana şunu öğretiyor:

Anlam sadece sende değil anlayanın da erkindedir.

Ummaktan öteye gidemez ifade...

Öyleyse bu biraz can sıkıcı girişten sonra kolayca şunu söylemek istiyorum:

Hayatınızı belli çerçevelerde kurmak için, insanları (belki kendiniz de dahil) kandırıp, başarısız olunca da yan gelip yatamazsınız. Götünüzü kaldırıp peşinizde sürüklediğiniz insanların yaşamını kolaylaştırmak için çalışmalısınız.

Dünyanın yalanlarının yalanlığı elbet bir sabah yüzüzünüze vuracaktır.
Ve tokat sadece yüzünüzü acıtmaz..

Ya da daha kabaca söylemek gerekirse;
biraz adam değil, olduğunuzu sandığınız adam olunuz!

tam serzenicem bi dost geliyo...
bazen yersiz delleniyorum...

İş güzel, Kaş güzel, müzik hep güzel...
İsterseniz siz de gelebilirsiniz çok reddetmiyoruz,
sadece arada sırada, o da ancak sıra sizde değilse..

HEY YOU

Sanat VAR!

oku o kitabı
aç o şarkının sesini
izle şu lanet filmi

Sanat VAR!

Çünkü düşünen ve düşündüklerini sana söyleyen insanlar var
çünkü biliyorlar
bi sikim bilmediklerini en önce

belki ufacık bir ümitle...

hayalin kırılması bile...

çünkü kırılan her hayal...

o salak kafanda...

ve sen ancak ne kadar salak olduğunu anladığında
başlayacaksın görmeye
sandıkların sana yabancı geldikçe
şüphe her yerini saracak
o zaman gerçek ayaklarının altından yavaşça kayacak..

Salak
salak

Sanat VAR!

daha ne istiyorsun..
seni o alıkoyacak ölümünden bile...

neyse ki biraz sarhosum,
pis bi muzik de koydum
biz eskıden koyardık muzikleri, yaslılık iste...

üzgünüm ruhum cürük
cünkü sen yokken ben acıyordum

hep sanıyorum merak etme
aynı askla
sanıyorum

en cok da o acıtıyor olabilir
romantik bir mülayimlikle degil bu merak etme
bildiğin cürümüs bi mallıkla
ve kotu diye de degil

kotu olsa cok da muhim degil zaten
gercekten bildiğin sikimde degil
kabalık olsun diye hic degil
bir ifade bicimi olarak
degil
6 yerli ev var burda
ben yedigim her seyi
ictigim birayı tek odada iciyorum
teklik icime sinmiş ki
bisey yapamam ki

cok istiyorum seni sevmek
sen olarak degil
sizken
cok
ama o kadar ki
o kadar ki
agır

sevemiyorum

bir dertle başlayınca soylemek istediklerimi soyleyemez oldum
anlatma derdi anlatmak istediğimin derdinden oteye gecti ve kendimi düşünmediğim, inanmadığım, hissetmediğim şeyleri savunurken buldum
üzerime yapıştı
aman yarabbi
oyle bir yapıştı ki üzerime

farklı farklı karakterlerim var
sanma ki kandırıyorum seni
gerçeğim ben
vallahi bak

sadece bir tane değilim
kimbilir kaç kişi
kim kaç kişi olduğunu bilir ki zaten

rahatlamak istiyorum
rahatlamak
yarın yok gibi
dün gitmiş gibi

kulaklarımı hunharca parçalarken müzik
herkesin çok beğenmediği bedenim
beğenenlerin onünde salınsın istiyorum
izleyici mühim
kimse izlemezse
sen oynamıyorsun, dans etmiyorsun
tek başına sevişmiyorsun...

Ama var var
karışıklık hep var

wolf & I

Herhangi bir hayal kentinde
olmayan bir zamanda

tutkulu
tutkuyla

gerçekler sence de çok sıradan değil mi

bir tek bana mı konuşuyor bütün eşyalar

ağaçlara bir ben mi sarılıyorum

müzik bebeğim, ruha iyi gelir...
ne halt edersen, bazen halt edersin
ama ne halt edersen
seni sevecek birileri hep vardır...
ve müzik ruha iyi gelir...

https://www.youtube.com/watch?v=X61BVv6pLtw

ellerim klavyeyi eşeliyor

yazmak için çıldırıyorum
aklım da çalışıyor

ama böyle eşeliyorum işte

anlaşılan fuckofflarımdan sıkılanlar için
taptaze Idontgiveafucklarım var...

basım donsun hep donsun noolur
hep olmasın gercekler
hıc gercek olmasınlar

kelimeler hep başka anlamlarda

ama dans
renk

rengi tutar bazen
ancak
an'cak

an dedigin minnak bisey
hapsetmemek lazım
ama
aanı yakalamak
yakalamak lazım

sandıgın her sey gerçek
ve
gerçek sandığın her şey...

Müzik bütün bedeninde çınlarken
leş kaygıları toprağa karışmışken

hiçkimseyi sevmezken

kusabilsin insan

kussun bazen

fuck you aaaaaaaaallllll

Yatarken kurduk bazı hayaller...

Kalkınca yapacağımıza inanarak...

Oysa üstüne o kadar yağıyor ki hayat insanın,
hayal, ruhunun bir köşesinde ufak bir burukluğa dönüşüyor...

Diyorum ki
hayat bize yağmadan
biz o rakıyı içelim
6 ay sonra...

peki bir sır daha vereyim mi

insanların

söylediklerimden
yaptıklarımdan
yazdıklarımdan

benim hakkımda bir fikirlerinin olduğunu sanmalarına bayılıyorum.

o kadar şekilsiz oluyorum ki o zaman

böyle böyle yayıldıkça karışıyorum.

herkesin kafasında başka bir tanımla
sanki varmışım gibi

pek karizmam yoktur
çünkü millet karizma yaparken
ben ota boka aşık oluyordum.

Yine de dürüstçe
bazen uyuz oluyorum bu karizmasızlık durumuna

zira o yoksunluktur beni bir fasülye yapan

"sana sanki yokmuşsun gibi davranmasını istiyorsan
onu çok sevmen yeterlidir" dedi
aslında belki tam olarak böyle demedi de hafızam pek iyi değil

neticede çok üzüldüm
sonra da düşündüm
(neyse ki yapabiliyorum bunu, az/çok)

bir insan ben onu seviyordum diye
beni yok sayacaktıysa
ben de onu sevmeyiverirdim belki zamanla
belki de başaramaz yine devam da ederdim

çok da önemli olmadığına karar verdim,
bir hitap olarak, tanıdıklarım ve de tanımadıklarım.

Sonuçta herkes herkesi ya da birilerini
kendine kadar sever ya da sevmez

su akar yolunu bulur mülayimliğiyle değil de
daha çok "amaaaan ne yabayım" kabullenişiyle

kabulleniş de güzeldir.

Kendini bir fasülye olarak da kabul edebilmeli insan
istemezse artık, nasılsa nasıl değiştiğini anlamaz bile...

hah geldi bak dibime alejandro, kızıyorum ama seviyorum kediyi...

sosyal nağmeler yine evet

işle bebeğim işle
düşün azıcık
eline verileni kendinin sanmak da neymiş
ne sanki senin olabilirmiş

hep mi çalar insan
çalma
ara bul

kafan var valla bak
farkında olmayabilirsin
ama
gerçekten düşünebilirsin

I hope you're not lonely without me

hepimiz ölücektik ve bunu sadece bazılarımız biliyordu

ne kadar zordu bazı insanlara bazı şeyler

dedim ki dün
bir tek insan birşeyleri sevmek için neden arar

ne kadar zor bazı şeyler

olmayası geliyor insanın

hiç de ilgisi yokken her şeyin her hangi bir şeyle

şey ne ki zaten

kasmaktan kendimi ellerim titrer sanki

kasmaktan kendimi

bir ben mi varmışım
bir ben mi yokmuşum

doğru olduğuna inandığınız şeyleri yaparak, insanların sizi son damlanıza kadar sömürdüğü bir enayi olabilirsiniz.
Hele bir de zaman zaman buna sinirlendiğiniz için kendinizi tokatlayıp, kısa süre içerisinde sanki onlar size lütfediyormuş da bu sayede siz de istediğiniz gibi sömürülebiliyormuşsunuz gibi bir hal ve tavır içine girerseniz işte o zaman hayalini kurduğunuz "öbür yanağımı çevireyim yaaani, ne var" insanına dönüşebilirsiniz. Fakat unuttuğunuz şey dengedir. İnsan öbür yanağını vurmasınlar diye çevirir yoksa senin ağzına sıçıp, patak manyağı yapsınlar diye değil.
O yüzden de sizin bozuk kişiliğinize her ne kadar aykırı olsa da "böyle daha güzel değil mi hayat, birlikte, paylaşarak" falan zırvalıklarınızı bir kenara bırakıp, sizin sandığınız gibi olmayan dünyada, insanların davranışlarının sonuçlarını onlara göstermek, gerekiyorsa daha sonra vırvır edeceğiniz şeyleri yapmamak daha doğru bir seçim olacaktır.
tabii "bi siktirin gidin lan" diyip, çantanızı alıp ya da hatta almadan siz bi siktir olup gidebilirsiniz.
Var yaani seçenek...

gerçek
hiç yok ki
yok ki aslında gerçek
gerçek diye bişey yok

an ne kadar ansa
gördüğün o kadar gördüğün değil
sandığın...
sandıklarımızı andıklarımızla
oluşturduğumuz geçmişlerde
mutluluk gözyaşları dökerken
ne kadar da yalnız..
yalnız
yalnızca ben ve kimken...
her kimsem...
hiçkimseyken..

bir şikayet değil tespit olarak; insanları anlamıyorum.
Her fikir, her hareket bana muazzam garip geliyor ve bir o kadar da şaşırmıyorum.
Bence bende bi gariplik var,
zira ağaç da mesela bana bi acaip görünüyor...